बाप… जो तुटतो, पण आवाज करत नाही”✍️ लेखक: प्रविण किणे
---
“बाप… जो तुटतो, पण आवाज करत नाही”
✍️ लेखक: प्रविण किणे
---
घरात एक माणूस असतो…
ज्याच्या अस्तित्वाची सवय सगळ्यांना असते, पण त्याच्या मनाची खबर कोणालाच नसते…
तो रोज दिसतो, रोज बोलतो, रोज काम करतो… पण तरीही त्याचं आयुष्य जणू पडद्यामागे चाललेलं असतं…
तो म्हणजे— बाप…
आईचं प्रेम उघड असतं, तिच्या मायेचं उबदारपण सगळ्यांना जाणवतं…
पण बापाचं प्रेम?
ते शब्दांत नाही, ते कृतीत असतं…
ते कधी दिसत नाही, पण आयुष्यभर जाणवत राहतं…
बाप हा कधी स्वतःसाठी जगत नाही…
तो जन्मापासूनच कदाचित शिकतो—
“तुला स्वतःसाठी नाही, दुसऱ्यांसाठी जगायचं आहे…”
आणि तो तसाच जगत राहतो…
---
त्याच्या आयुष्याची सुरुवात स्वप्नांनी होते…
तोही कधीतरी तरुण असतो, त्याच्याही डोळ्यांत चमक असते…
त्यालाही काहीतरी मोठं करायचं असतं…
त्यालाही जग पाहायचं असतं…
पण मग एक दिवस येतो…
तो “बाप” होतो…
आणि त्या दिवसापासून त्याचं आयुष्य बदलतं…
त्याच्या स्वप्नांना पंख असतात, पण तो त्यांना उडू देत नाही…
कारण त्याला वाटतं—
“आधी माझ्या मुलांनी उडावं…”
तो स्वतःच्या इच्छा हळूच बाजूला ठेवतो…
कोणी पाहत नाही, कोणी विचारत नाही…
पण तो मात्र शांतपणे त्याग करत राहतो…
---
तो कधी रडत नाही असं वाटतं…
पण खरं काय असतं?
तो रडतो…
पण एकट्यात…
रात्री जेव्हा सगळं घर झोपलेलं असतं,
तेव्हा तो जागा असतो…
छताकडे बघत…
मनात हजार विचार घेऊन…
“उद्या काय होईल?”
“मी सगळं नीट सांभाळू शकेन का?”
“माझ्या मुलांचं भविष्य सुरक्षित आहे का?”
हे प्रश्न त्याला झोपू देत नाहीत…
पण सकाळ होताच—
तो पुन्हा तयार होतो…
जणू काही झालंच नाही…
---
त्याच्या चेहऱ्यावरचं हसू हे त्याचं खरं रूप नसतं…
ते असतं एक जबाबदारी…
घरात कुणालाही त्याची भीती दिसू नये म्हणून…
तो हसतो…
> “मी मजबूत दिसलो पाहिजे…
कारण माझ्यावर सगळ्यांचा आधार आहे…”
हे त्याचं आयुष्य बनून जातं…
---
बापाचा थकवा कधीच दिसत नाही…
तो दिवसभर काम करून घरी येतो…
शरीर थकलेलं असतं…
मन थकलेलं असतं…
पण तरीही—
तो विचारतो—
“सगळं ठीक आहे ना?”
कोणी त्याला विचारत नाही—
“तुम्ही ठीक आहात का?”
कारण सगळ्यांना वाटतं—
बाप कधीच थकत नाही…
---
तो प्रत्येक संकटात पुढे उभा राहतो…
घरावर काहीही अडचण आली,
तर तो ढाल बनतो…
पण त्याच्या मनातली भीती?
ती कोणाला दिसत नाही…
तोही घाबरतो…
त्यालाही असुरक्षित वाटतं…
पण तो कधी सांगत नाही…
> “जर मीच घाबरलो…
तर घर कोण सांभाळणार?”
---
एक दिवस असा येतो…
जेव्हा तो खूप थकतो…
शरीराने नाही…
मनाने…
त्याला वाटतं—
“आता बस… आता नाही जमत…”
पण तो थांबत नाही…
कारण त्याला माहित असतं—
त्याच्या थांबण्याने सगळं थांबेल…
---
तो कधी स्वतःसाठी काही मागत नाही…
त्याच्या इच्छा खूप लहान असतात…
कधी एखादा शांत क्षण…
कधी मुलांसोबत थोडा वेळ…
कधी फक्त एवढंच—
कोणी तरी त्याला समजून घ्यावं…
पण तेही त्याला मिळत नाही…
---
मुलं मोठी होतात…
त्यांच्या आयुष्यात व्यस्त होतात…
आणि बाप…
हळूहळू मागे पडतो…
तो काही बोलत नाही…
तो काही मागत नाही…
तो फक्त दूरून पाहत राहतो…
> “माझी मुलं खुश आहेत…
म्हणजे मी जिंकलो…”
---
पण एक दिवस…
सगळं बदलतं…
मुलगा मोठा होतो…
आणि अचानक—
त्याला बाप दिसतो…
खरा बाप…
तो पाहतो—
त्या माणसाच्या डोळ्यांत थकवा आहे…
त्याच्या चेहऱ्यावर चिंता आहे…
त्याच्या हसण्यात वेदना आहे…
आणि कदाचित—
पहिल्यांदाच…
तो बापाला रडताना पाहतो…
---
तो क्षण खूप मोठा असतो…
कारण त्या क्षणी—
एक सत्य उघड होतं…
> “बाप हा देव नाही…
तोही माणूस आहे…”
---
मुलगा धावत जातो…
बापाला मिठी मारतो…
आणि म्हणतो—
> “बाबा… आता मी आहे…”
त्या एका वाक्यात
बापाचं आयुष्य बदलतं…
त्याला वाटतं—
“माझं सगळं व्यर्थ नव्हतं…”
---
त्या मिठीत
त्याचे सगळे अश्रू विरघळतात…
तो पहिल्यांदाच हलका होतो…
---
जीवनात बापाला खूप काही नको असतं…
त्याला फक्त एवढंच हवं असतं—
कोणी तरी त्याला समजून घ्यावं…
कोणी तरी त्याच्या पाठीवर हात ठेवावा…
आणि म्हणावं—
> “तुम्ही खूप केलंय…”
---
आपण आयुष्यात खूप काही मिळवतो…
पैसा, नाव, यश…
पण एक गोष्ट आपण विसरतो—
आपण जे काही आहोत…
ते त्याच्यामुळे आहोत…
---
तो कधी स्टेजवर उभा राहत नाही…
त्याचं नाव कुठेही लिहिलं जात नाही…
पण प्रत्येक यशामागे—
तो असतो…
---
एक छोटी कविता—
> “तो सावलीसारखा चालतो,
स्वतः उन्हात उभा राहून…
आपल्याला थंडावा देतो,
आणि स्वतः जळत राहतो…”
---
बापाचं प्रेम कधी बोलत नाही…
ते फक्त जगतं…
तो आपल्या मुलांसाठी जगतो…
त्यांच्यासाठी झगडतो…
त्यांच्यासाठी तुटतो…
पण कधी दाखवत नाही…
---
शेवटी एकच सांगायचं आहे—
आज घरी गेल्यावर…
एकदा तुमच्या बापाजवळ बसा…
त्याच्या डोळ्यांत बघा…
आणि फक्त एवढंच म्हणा—
> “बाबा… धन्यवाद…”
---
कारण…
> “बाप हा शब्द नाही…
तो एक संपूर्ण आयुष्य आहे…”
✍️ लेखक: प्रविण किणे
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा